Diyarbakır’da düzenlenen ekşi maya atölyesinde akademisyenler, gastronomi öğrencileri ve beslenme uzmanları buğdayın tarihsel yolculuğunu ve ekşi mayanın sağlıkla ilişkisini değerlendirdi. Etkinlikte, Mezopotamya’nın tarım mirası ile doğal fermantasyon geleneği birlikte ele alındı.
Dicle Üniversitesi Aşçılık Bölümü akademisyenleri, buğdayın yalnızca bir besin değil; emek, inanç ve toplumsal dayanışmanın sembolü olduğunu ifade etti. Yemek sosyolojisi çerçevesinde yapılan sunumlarda, buğdayın Mezopotamya’da yerleşik yaşamın temel unsurlarından biri olduğu vurgulandı.
Çayönü vurgusu
Tarihsel anlatıda, Diyarbakır’ın Ergani ilçesindeki Çayönü (Qotê Berçem) önemli bir durak olarak gösterildi. Arkeolojik bulguların, bölgede buğdayın erken dönemlerde işlendiğine işaret ettiği belirtildi.
Ekşi mayanın sağlık boyutu
Atölyede gastronomi öğrencileri ekşi mayanın hazırlanışını uygulamalı olarak paylaştı. Uzmanlar, doğal fermantasyon sürecinin gluten yapısını kısmen parçalayabildiğini, mineral emilimini artırabildiğini ve ekşi mayalı ekmeğin daha uzun süre tokluk sağlayabildiğini ifade etti. Ekşi mayanın sindiriminin görece daha kolay olabileceği kaydedildi.
Kültürel hafıza ve paylaşım
Etkinlikte ekşi mayanın kültürel bir hafıza taşıyıcısı olduğu vurgulandı. Bölgedeki el değirmeni kalıntıları, buğdayla kurulan tarihsel ilişkinin somut izleri olarak değerlendirildi. Sanayileşmenin geleneksel üretim pratiklerini zayıflattığı belirtilirken, imece kültürünün yeniden canlandırılmasının önemine dikkat çekildi.
Programın sonunda katılımcılara ekşi maya dağıtıldı, hazırlanan ekmekler birlikte tadıldı. Etkinlik, teorik tartışmanın yanı sıra üretim ve paylaşımın deneyimlendiği bir buluşma olarak tamamlandı.